اغاز سخن با فریادی از احمد شاملو

                                                      بنام یزدان        

دراین جا چار زندان است

                             به هر زندان دو چندان نقب

                                                             در هرنقب چندین حجره

در هر حجره چندین مرد در زنجیر..............

از این زنجیریان یک تن زن اش را در تب تاریک بهتانی به ضرب دشنه ای کشته است.

از این مردان یکی در ظهر تابستان سوزان نان فرزندان خود را بر سر برزن به خون نان فروش سخت دندان گرد اغشته ست.

از اینان چند کس در خلوت یک روز باران ریز بر راه رباخواری نشسته اند

کسانی در سکوت کوچه از دیوار کوتاهی به روی بام جسته اند

کسانی نیم شب در گورهای تازه دندان طلای مرده گان را می شکسته اند .

من اما هیچ کس را درشبی تاریک و توفانی

                                                  نکشته ام

من اما راه بر مرد رباخواری

                                  نبسته ام

من اما نیمه های شب

                        زبامی بر سر بامی نجسته ام .

*

در اینجا چار زندان است

به هر زندان دو چندان نقب در هر نقب چندین حجره در هر حجره چندین مرد در زنجیر.......

در این زنجیریان هستند مردانی که مردار زنان را دوست می دارند .

در این زنجیریان هستند مردانی که در رویای شان  هر شب زنی از وحشت مرگ از جگر

بر می کشد فریاد.

من اما در زنان چیزی نمی یابم ـ گر ان هم زاد را روزی نیابم ناگهان خاموش ـ

من اما در دل کهسار رویا های خود جز انعکاس سرد اهنگ صبور این علف های بیابانی

که می رویند و می بوسند و می خشکند و می ریزند با چیزی ندارم گوش .

مرا گر خود نبود این بند شاید بامدادی همچو یادی دور و لغزان می گذشتم از تراز خاک سرد بست.....

جرم این است !

جرم این است !