شب غم الود

                            انکه دانست زبان بست

                                                                   انکه می گفت ندانست

که غم الوده شبی بود 

                           وان مسافر که در ان ظلمت خاموش گذشت

                                                    و بر انگیخت سگان را به صدای سم اسبش بر سنگ 

               که یکدم به خیالش گذرد

                                                   که فرود اید شب را 

                                                                                  گویی همه رویای بتی بود

                         چه غم الوده شبی بود